Wat een inhaalslag hiero zeg... pfff

Oh oh, ik loop bijna 2 weken achter. Dat vraagt om een inhaalslag en om korte metten met de zinnen. Dan de esthetiek van snelle hersenspinsels maar waarderen.
Na de geweldige farmvisit op vrijdag, de volgende ochtend (zaterdag 4 augustus, vroeg op om met de trein naar Quanheidan te reizen, aan de Chinese golf, verbonden met stille oceaan. Ons hostel voor dit weekend is in Shanheigun, vlakbij, half uur met bus… En daar waar de Chinese muur de zee in gaat. Of andersom, waar de chinese muur uit de zee ontstaat. Het gemeentebestuur van deze stad had een bijzonder plan. Het hele stadscentrum in 1x opnieuw opbouwen, inclusief de chinese muur die er langs loopt. Het resultaat, ons hostel is verplaatst en wij staan voor een grote stijger, deze stortte niet in, zoals die van de brug in Heidan… maar de eigenaar is zeeer vriendelijk en komt ons persoonlijk ophalen en neemt ons gratis in de taxi mee naar de juiste plek. Bij binnenkomst krijgen we ansichtkaart van de chinese muur en gratis flesje water. Alsof we enige gasten zijn, wat bijna ook zo is blijkt. De kamer is jaren 70. de douche is een verbouwde kamer. De sluitingstijd is 11 uur en het restaurant is niet meer.
We splitsen op. Ik ga met Ben door het stadje slenteren, de rest is dames gaat naar het strand. Aan het eind van de middag naar die beroemde spot van zee en chinese muur. Mooi. Terug in de stad, chillen.
Het is donker als we voor diner gaan, onderweg passeren we een plein waar een lokaal feest bezig is. Jumpstylende chinezen naast lichtgevende tollen en voetbadmintonnende chinezen. Lokaler en puurder kan het niet. Geluk die donkerte, dus rustig gade slaan alles. Het volgende plein is gevuld met traditionele dans, ook mooi, en een waterfontein op muziek. Uiteindelijk belanden we in een restaurantje. Beef noodles en bier. Samen 12 quai lees 1 euro twintig.
Een lokal vind ons erg boeiend en begint zijn Engels te oefenen. 17 jaar en aan het einde van het gesprek na email uitwissel zijn we officieel zijn vriend. Check! Das pas chillen met de locals.
Terug naar hostel en lekker slapen.
De volgende ochtend dezelfde opsplitsing en nu is het tijd voor een wandeling op de chinese muur. De tweede na Badaling begin juli. Maar deze is een stuk steiler en gaver. De mist voorkomt een ultieme ervaring maar gaaf is het zeker. Verbaasd ben ik door de chinezen en alles wat ze de muur opzeulen, slippers, hakschoenen, kinderen van 5 en oude oma’s, alles gaat mee. Na de top weer terug en dan is het al begin middag. Ben en ik zijn moe en de vorige dag konden we geen treintickets terug krijgen dus we moeten maar eens een alternatieve route gaan bedenken. Oh daar was zowaar een instant oplossing. Een vriendelijke chineze meneer loopt met ons terug naar de parkeerplaats van de muur en verteld over zijn zeevaart leven. Hij biedt ons aan ons terug naar de stad te brengen in zijn bus en vertelt ondertussen over de lange afstandsbussen die naar Beijing rijden. Oplossing! Wel wat duurder dan de trein, maar het werkt. Een mooie weekend trip eindigt laat terug in Mong Zu, na een lange terugreis. Want eenmaal in Beijing ben je er nog niet, vraagt om nog 2 uur reizen vanaf de busstop waar we aankwamen.
De nieuwe week begint natuurlijk op maandag. Ik werk lekker verder aan de website. Op dinsdag geeft Justin uit schotland zijn afscheidsdiner. We trekken Beijing in naar een Moslim restautrant, China kent 55 erkende minderheden, allen met hun eigen eigenschappen. Het is wederom een uitgebreide dis zoals ik dat hier ondertussen gewend ben. Dit keer echter aangevuld met optredens van buikdanseressen, spaanse gitaristen en een danseres met een slang. Ik moet op het podium. Ik wist dat om de een of andere rede van te voren al. De slang om mijn nek is echter nogal gestresst geraakt door het hele evenement en even later is het hele podium gevuld met slangenshit, ook deels mijn broek. Lachen hoor…
De week vordert en vrijdag is het eindelijk tijd voor rocknroll. Mao’s Live House is de plek om te zijn. Een kruising tussen de afthansheid van Atak en de grootte van het Burger. Een atmosfeer die mij zeer bevalt en goedkoop bier. Het probleem, een Guns n Roses tribute night. Kotsen tot de vloer ligt. Dit keer niet met slangenspul.. Gelukkig is de eerste band Chinees met een voorkeur voor eigen muziek en maar 1 nummer van mr. Rose. We raken verveeld bij de Australische band en gaan verder de stad in. De avond wil niet echt loskomen, maar uiteindelijk was het relaxt bierdrinken (incl Grolsch!
Zaterdagochtend vertrekken uit het authentieke hostel terug naar ARB. Dagje met de volunteers praten en proberen info los te krijgen. Blijft moeilijk. s Avonds een klein afscheidsfeestje voor Dias die 18 augustus terug gaat naar het wonderschone land Kazachstan, dont mention the movie! Lokale Chinese gastvrijheid wederom met taart en stukjes uitgevoerd door alle vrijwilligers. Erg mooi.
Zondag dan maar weer Beijing in. Chillen in de tuinen van de Summer palace. Mooi, warm en te vol met Chineze om iets van de authentieke sfeer te proeven. Maar zonnig, net als de hele week al, miracle!, dus geen reden tot klagen, wel tot in de schaduw blijven.
In de middag een activiteit met AIESEC. Nieuwe mensen uit polen, canada, Australië en China ontmoet. Een leuk programma inclusief chinese snacks die onze chinese gastheren nog nooit geproefd hadden.
Het shoppen aan het eind wordt bruut afgebroken door striemende regen. Iets dat ik pas zie als ik de boekenwinkel uit nijg te lopen.
Half 12 in de nacht staan we voor de poort. Het blijft een lange reis.
Maandag is weer veel grafisch werk voor de website. Het wordt nog mooi ook. Dinsdag is deze dag en vindt plaats in Bookworm, een cafe slash restaurant slash bibliotheek met gratis internet aansluiting. Ik typ dit bericht dan ook op mijn laptop, waarvan het toetsenbord aan het vergaan is, vooral de rechterbovenhoek. Het resultaat zijn de gebrekkige leestekens in dit artikel. En ik ben weer bij met mijn geouwehoer. En nu is het 5 uur en tijd om wat boodschappen te doen en de reis terug te aanvaarden. Mensen geniet van het leven. Dat doen de Chinezen ook, gehurkt zittend langs de kant van de snelweg of al etende met hun stokjes. Het leven is raaaaar, bijzonder en heel tof in China.