McDonalds, mag ik een teiltje?

Nog maar even een bericht. Ik was zowaar vergeten te vertellen over mijn bewogen laatste weekend. Er was een conferentie van AIESEC in Beijing voor de verschillende vestigingen in China en alle buitenlandse studenten die daar ook zin in hadden. Ik wel. Het vond plaats op de campus van de grootste en bekendste universiteit van Beijing, PKU genaamd.
De eerste dag (zaterdag) was een soort symposium met als thema 'Social Corporate Responsibility'. Verschillende sprekers (waarvan 1 slechts in Chinees) openden de dag. Vervolgens een aantal workshops, een learning circle (want ja je moet wel weten wat je nou geleerd hebt, vrij zinloos in feite als je met 8 mensen om tafel zit om de dag te evalueren en de enige mensen die het gesprek op gang houden en wat zeggen zijn een van de andere Nederlandse deelnemers en jezelf (wel in Engels natuurlijk) want de chinezen waren niet zo van het vertellen).
Daarna gingen we in vier bussen op pad naar een locatie buiten de stad, vlak bij de ming tombs voor een lang weekend weg (iig voor de chinezen die bleven tot woensdag, de buitenlanders gingen op zondag weer weg.) Ook de touringbus wordt optimaal gebruikt. Het gangpad bevat allemaal stoeltjes die werden neergeklapt zodra de rijen daarachter waren opgevuld. En toen was het noodluik opeens enkel bereikbaar over de rug van de Chinezen...
We kregen ook voedsel in de bus, een hamburger van McDonalds. En dat heb ik geweten... Wacht maar af... De avond werd gevuld met een global village. alle verschillende nationaliteiten hadden stand waar landelijke specialiteiten werden verspreid. De nederlanders hadden alle mogelijke voetbalstadiongear meegenomen wat mij er toe bracht 2 ballonnen aan mijn zonnebril te plakken. Dit vonden de chinezen dusdanig interessant dat ik praktisch de hele avond bezig met geweest met poseren voor de chineze lens.
Na een deels geslaagd feestje (ik bleef op tot zonsopgang om de zon op te zien komen over chinese heuvels om dan met mijn niet zo heldere hoofd te merken dat het volledig bewolkt was) lag ik lekker met 5 man in drie bedjes (kamerindeling wast beetje de mist in gegaan). De volgende ochtend begon de ellende echter. Die burger van de Mac was het enige voedsel dat ik de vorige avond had gehad en blijkbaar was er iets niet correct aan (behalve de fastfoodafkomstop zichzelf natuurlijk) want mijn darmflora was dusdanig aan het protesteren dat ik gedurende de dag wel 20 keer naar de WC ben gerend, elke keer hopend dat er WC papier zou zijn, iets wat niet vanzelfsprekend is in dit land. Als een hoopje ellende droop ik af om 4 uur met de bus terug naar Beijing. Vroeg naar bed met lichte koorts en ijllende dromen over immense gebouwen die maar geen einde leken te krijgen. Ook de maandag was ik behoorlijk waardeloos. Na een paar pijnstillers en anti-diarree tabletten ging het wel iets beter. Vanacht bracht me gelukkig de nodige verbetering die me vandaag weer fit deed opstaan en zowaar een zeker honger creeerde. Afgezien van een borreling nu en dan ben ik weer aardig op de rails dus don't worry. zie het als een volgende stap in het ontdekken van China... ofzo.

Het werk is begonnen (nu dan echt he)

Na een weekje radiostilte weer een broadcast vanuit China. Over broadcast gesproken, ik heb van de week via de radio op mijn MP3-speler eens een tijdje naar Chinese radio geluisterd, echt bruut! De ene is een eindeloos monoloog, opgedreun in communistische stijl, de volgende is zeeeeer kitsche glamourpop en de ander is een soort radioshow waar 2 mannen een immens gesprek voeren, elkaar steeds herhalen en slechts enkele keren voorzichtig worden onderbroken door een vrouwenstem. Vermakelijk vertier voor een dull moment.
Afgelopen week zijn we druk bezig geweest met het regelen van de tolk die uiteindelijk ook is gekomen. Vorige week zijn we ook nog naar factory 798 geweest, het kunstdistrict van Peking, gevestigd op een oud industrieterrein, erg gaaf, de foto's staan op de fotopagina, daarna zijn we nog naar de lamatempel geweest. Een rustpunt in de hectiek van Beijing. Overal werd wierook gestookt als offering (het betrof hier tenslotte een boedistische tempel. In het laatste complex in de rij stond dan ook, hoe verwonderlijk, een boedah beeld. Maar niet zomaar een. Dit beeld was 27 meter hoog (geloof ik, de details staan ergens op de foto's) en gehakt uit jawel 1 boom. Het resultaat; een trots bordje van het guinness book of records gespijkerd op de klassieke tempel met de trotse vermelding van dit heugelijke feit.
Ohja, mijn jobdescription, ik ben ook zo druk met al die uitstapjes maken, ik vergeet er bijna over te vertellen. Op donderdag kwam Shine (al die Chinese bedenken een Engelse naam voor zichzelf of voor elkaar met resultaten als Shine, Echo of Sea Gull, zeer creatief, dat wel). En samen met Shine hebben we meer dan 3 uur om tafel gezeten met Ms Wu om over de organisatie Animal Rescue Beijing te praten. Ze is nog al lang van stof dus we moesten veel geduld hebben om onze vrij compacte en effectieve vragenlijst te doorlopen, maar uiteindelijk hadden we al de benodigde informatie verkregen. Op vrijdag hebben we dit verwerkt in een taakverdeling en een planning. Georgie gaat veel Engelse NOG's vinden die hetzelfde doen en en ze benaderen om samenwerking tot stand te brengen. Ik ben bezig een nieuwe structuur voor de engelse website op te zetten, nieuwe teksten te schrijven en dit, voorzover mogelijk, tot een concrete website te maken, hierbij ook een nieuwe layout ontwerpen. Daarnaast gaan we een aantal van de trips die we gaan maken uitwerken in reports, begeleid door foto's die we ook op hun website plaatsen. Deze week zijn we al druk bezig met die NGO's zoeken en de website basis uit te zetten.
Maar China zou China niet zijn als er niet weer iets zou veranderen.
Vrijdag 22.00 uur. Ik krijg een SMS van Michael Lu, de AIESEC-student die me momenteel begeleid (dat veranderd om de paar dagen hier, de eerste week wist men op sommige plekken niet eens dat ik was gearriveerd) dan hij niet kon komen op de activiteit van zaterdag omdat hij nu op weg was naar het vliegveld om daarom 24.00 uur een jongen uit Rusland (bleek later Kazachstan te zijn) op te halen die ook bij onze NGO zou komen werken. Dit alles wist hij ook pas sinds 21.00 uur. En zo kan je hele opdracht binnen 24 uur weer volledig verander zijn. Het mooiste was nog dat Michael het liever aan mij vertelde dan aan Georgie omdat hij haar Britse accent niet kon verstaan. Hoe hard kun je gedist worden als Native speaker slash 'inventer of the bloody language' (haar woorden), hehe.
Goed. Dias was gearriveerd en zit nu ook een paar dagen bij ons, maar goed zijn job is nog niet duidelijk en wij zijn niet van plan om de arbeid die we net voor ons 2en hebben tweten te definieren nu weer te gaan veranderen, heeft ons tenslotte ruim 2 weken gekost. Dus Dias kijkt een beetje met ons mee. Donderdag komt er weer eens iemand van AIESEC langs en dan praten we wel weer verder. En zo kabbelt het leven voort in booming China.
Het beste allemaal en hou me op de hoogte van het leven in de lage landen, ben zeer benieuwd naar al jullie avonturen, groot en klein. Kus.