Ik heb weer een aantal mappen met foto's geplaats, dit keer van de tocht naar de Ming Tombs van vorige week, van Beijing bij nacht en wat foto's van mijn residentie. Het is hier nog steeds zwaar oke. Vanacht een zware onweersbui gehad met als resultaat dat vanochtend de smog weer eens was verdwenen en we zowaar een uitzicht hadden met bergen in de verte, en dan is China toch opeens ook wel erg mooi. Vanmiddag zal er (als het goed is) dan eindelijk die tolk zijn die ons gaat helpen de organisatie goed in beeld te krijgen. Ondertussen heb ik de files van de website binnen en ben ik een beetje met Dreamweaver aan het stoeien om te kijken hoe ik het zo kan aanpassen dat zij er straks ook weer mee verder kunnen.
Het beste allemaal in NL en tot later!
woensdag 18 juli 2007
Het verhaal van de wasmachine (een lang verhaal)
Dit verhaal begint op zaterdag 14 juli, voor de Fransen een nationale feestdag, voor ons wederom een dag van onderhandeling over de jobdescription. Er is een andere mevrouw dan de vorige keer aanwezig die ook Engels kan. Samen met haar praten we over de manier waarop we de resterende 7 weken gaan spenderen. Aan het einde van het gesprek (resultaat, de tolk komt morgen, zucht…) vraagt mevrouw Wu ons wat we nog meer zouden willen. Een douche! wilde ik al vol enthousiasme roepen, maar dat is flauw natuurlijk, die is gewoon niet aanwezig in deze residentie. Maar een wasmachine zou wel welkom zijn. En waarom niet, ik vraag inderdaad om een wasmachine. Oh, die komt morgen, is het antwoord. QUE? Morgen al, wat is dit opeens voor instant laundry service? Nouja, we zien wel dacht ik nog.
Aangezien het gesprek is voorbij en aangezien er geen tolk meer zal komen om over de organisatie van Animal Rescue te praten, besluiten Georgie en ik om nog maar naar Changping te gaan voor wat internetcafebezigheden (ondertussen al soort van stamgast daar).
De volgende dag, zondagslashvandaag, zijn we begonnen met het opzetten van een plan de campange. We benaderen het project nu alsof we een marketingbureau zijn die bij een bedrijf zijn ingehuurd om hun pr te verbeteren. Hiervoor is kennis van het bedrijf nodig (die we nog niet hebben donc). Dus beginnen we met het inventariseren van de verschillende aspecten van het bedrijf, doelstelling, locatie, HRM, communicatie, netwerk etc. Gewoon als een academicus dit probleem benaderen en even lekker westers hier de boel reorganiseren. We komen op een aardige lijst met veel Actiepunten (vragen die nog beantwoord moeten worden, zoals hoeveel vrijwilligers zijn er nou eigenlijk actief bij Animal Rescue, really dont know!). Na het maken van deze lijst is het maar weer tijd om naar Changping te gaan. We wilden nog wat siteseeing doen, oa bij het station. Na een relaxe hobbelige reis in lijn 1, we zijn ondertussen al bekend bij de buschauffeur, eindigt de reis aan het einde van de lijn, voor het station. Een immense vertrekhal met 2 verstopte loketten in een hoekje en alle toegangswegen naar het perron zijn op slot. Enkel chinese karakters in het spoorboekje, dus tijd voor verder onderzoek. We lopen de winkelstraat tegenover het station in. Een warenhuis met het logo van jack Jones trekt mijn aandacht. Het blijkt een van de vele warenhuizen te zijn waar ze alles verkopen, van sokken tot sinaasappels, van broodroosters tot afwasmiddel. En kleren, jack Jones broeken om precies te zijn. Ik moet er 1 proberen. Vergezeld door 5 verkoopsters wordt me een broek aangereikt, 180 zegt het label. NL is 36L 34 W maar goed we proberen het. En ja, zowaar een mirakel op de derde verdieping van @##$%%%##%%%, ik pas de broek!!! Moraal van dit verhaal, China is ondertussen zo westers dat het station alleen nog maar in Chinees is, maar ik wel een F*cking broek pas met mijn 1.90. fijn.
Na een goede chinese fastfood maaltijd (lees een heerlijk bord rijst met groenten en saus, nee echt, als de chinese restaurants in Nederland dit zouden serveren, ging ik elke dag, super goed) keren we terug naar Mongzu dong, waar onze residentie zich bevindt. Ik plof op mijn bed en lees verder in het boek Culture Shock Beijing dat ik van Georgie heb geleend. Interessant boek, vooral gericht op mensen die er voor minimaal een jaar naar toe gaan. De gegevens over sociale interactie zijn voor mij echter ook prima.
Dan komt mevrouw Wu binnen en wenkt me naar buiten. Vergezeld door de twee honden die wel los mogen lopen (een wit, actief keffertje en een smerig gebroken witte flatface poedelachtige hond met 1 tand waar ik vanmiddag per ongeluk letterlijk op ging staan, aangezien die achter de deur lag) lopen we naar de binnenplaats waar een doos staat. Ik pak em op en loop achter mevrouw Wu aan terug naar mijn kamer, in fact de kamer naast die van mij waar ook de koelkast staat. Zou het… Mevrouw Wu begint weer chinees te praten en ik open de doos. Een apparatus ter grootte van een wasmand verschijnt. Het is de wasmachine, forreal. Lichtelijk verbaast begin ik de chinese handleiding door te nemen. De pictogrammen vertellen me dat ik er geen kokend water in mag gooien, dat ik het niet mag natmaken van buiten en natuurlijk dat er geen babies in mogen.Er zijn twee slangen, 1 gaat naar de kraan, en de andere onderaan naar de afvoer. Gelukkig hebben de chinese wastafels een afvoer bestaande uit slechts een slang, dus die afvoer konden we mooi gebruiken voor de wasmachine. Georgie is ondertussen ook gearriveerd en samen proberen we met wat verloopstekkers een ander stopcontact te bereiken dan die in de badkamer zelf. Chinese vinden water en electriciteit blijkbaar prima samen gaan. Ik niet. Dan maar eens een proefwas draaien. Wat lakens bieden een testobject en worden vooral nat, niet schoon. Want ja, koud water werkt niet zo best. Na extra studie op de handleiding, door ms Wu ondersteun met een vergrootglas, ontdekken we het logo dat zegt dat er water van maximaal 50 graden in mag. Oke, duidelijk, proberen we de volgende keer wel. Maar ms Wu is niet tevreden. Ze probeert nog een keer de was te doen. Het water blijft echter vies. Niet zo gek, wan de lakens waren nog niet gewassen, dus de verf geeft nog af. Ik hou het even voor gezien en wil dit verhaal gaan typen. Wat schetst mijn verbazing als ik de gang inloop (de titel zei al dat dit een lang verhaal is), daar staat gewoon een volwaardige, grote wasmachine! Net binnengebracht door de farmer (zo noemen we hem maar, want hij is nooit voorgesteld ofzo, een oude chinese man met grijs haar en een snor. Ik vind Chinese mensen mooier worden als ze ouder worden, ze krijgen lijnen in hun gezicht die ze karakter geeft.ofzo.) Maar ms Wu is niet tevreden met de wasmachine ofzo, want er ontstaat een hevige discussie. Het belangrijkste woord dat ik meen op te pikken is Feng Shui, de Chinese leer die harmonie voorschrijft door plaatsing van de objecten in huis. Blijkbaar is de plaatsing van de wasmachine niet naar de zin van de farmer. Tja, en dan gelden feiten als stopcontacten en afvoer blijkbaar niet meer. Ik hou het even voor gezien, moe van al deze impressies van Chinese manier van leven van de hele dag, en duik mijn kamer in om dit verhaal te typen. Ondertussen hoor ik mevr. Wu nog druk bezig met het opnieuw proberen van de was. Want ja, zoals een oud Chinees gezegde luidt: Een wasmachine is ook maar FengShui.
Aangezien het gesprek is voorbij en aangezien er geen tolk meer zal komen om over de organisatie van Animal Rescue te praten, besluiten Georgie en ik om nog maar naar Changping te gaan voor wat internetcafebezigheden (ondertussen al soort van stamgast daar).
De volgende dag, zondagslashvandaag, zijn we begonnen met het opzetten van een plan de campange. We benaderen het project nu alsof we een marketingbureau zijn die bij een bedrijf zijn ingehuurd om hun pr te verbeteren. Hiervoor is kennis van het bedrijf nodig (die we nog niet hebben donc). Dus beginnen we met het inventariseren van de verschillende aspecten van het bedrijf, doelstelling, locatie, HRM, communicatie, netwerk etc. Gewoon als een academicus dit probleem benaderen en even lekker westers hier de boel reorganiseren. We komen op een aardige lijst met veel Actiepunten (vragen die nog beantwoord moeten worden, zoals hoeveel vrijwilligers zijn er nou eigenlijk actief bij Animal Rescue, really dont know!). Na het maken van deze lijst is het maar weer tijd om naar Changping te gaan. We wilden nog wat siteseeing doen, oa bij het station. Na een relaxe hobbelige reis in lijn 1, we zijn ondertussen al bekend bij de buschauffeur, eindigt de reis aan het einde van de lijn, voor het station. Een immense vertrekhal met 2 verstopte loketten in een hoekje en alle toegangswegen naar het perron zijn op slot. Enkel chinese karakters in het spoorboekje, dus tijd voor verder onderzoek. We lopen de winkelstraat tegenover het station in. Een warenhuis met het logo van jack Jones trekt mijn aandacht. Het blijkt een van de vele warenhuizen te zijn waar ze alles verkopen, van sokken tot sinaasappels, van broodroosters tot afwasmiddel. En kleren, jack Jones broeken om precies te zijn. Ik moet er 1 proberen. Vergezeld door 5 verkoopsters wordt me een broek aangereikt, 180 zegt het label. NL is 36L 34 W maar goed we proberen het. En ja, zowaar een mirakel op de derde verdieping van @##$%%%##%%%, ik pas de broek!!! Moraal van dit verhaal, China is ondertussen zo westers dat het station alleen nog maar in Chinees is, maar ik wel een F*cking broek pas met mijn 1.90. fijn.
Na een goede chinese fastfood maaltijd (lees een heerlijk bord rijst met groenten en saus, nee echt, als de chinese restaurants in Nederland dit zouden serveren, ging ik elke dag, super goed) keren we terug naar Mongzu dong, waar onze residentie zich bevindt. Ik plof op mijn bed en lees verder in het boek Culture Shock Beijing dat ik van Georgie heb geleend. Interessant boek, vooral gericht op mensen die er voor minimaal een jaar naar toe gaan. De gegevens over sociale interactie zijn voor mij echter ook prima.
Dan komt mevrouw Wu binnen en wenkt me naar buiten. Vergezeld door de twee honden die wel los mogen lopen (een wit, actief keffertje en een smerig gebroken witte flatface poedelachtige hond met 1 tand waar ik vanmiddag per ongeluk letterlijk op ging staan, aangezien die achter de deur lag) lopen we naar de binnenplaats waar een doos staat. Ik pak em op en loop achter mevrouw Wu aan terug naar mijn kamer, in fact de kamer naast die van mij waar ook de koelkast staat. Zou het… Mevrouw Wu begint weer chinees te praten en ik open de doos. Een apparatus ter grootte van een wasmand verschijnt. Het is de wasmachine, forreal. Lichtelijk verbaast begin ik de chinese handleiding door te nemen. De pictogrammen vertellen me dat ik er geen kokend water in mag gooien, dat ik het niet mag natmaken van buiten en natuurlijk dat er geen babies in mogen.Er zijn twee slangen, 1 gaat naar de kraan, en de andere onderaan naar de afvoer. Gelukkig hebben de chinese wastafels een afvoer bestaande uit slechts een slang, dus die afvoer konden we mooi gebruiken voor de wasmachine. Georgie is ondertussen ook gearriveerd en samen proberen we met wat verloopstekkers een ander stopcontact te bereiken dan die in de badkamer zelf. Chinese vinden water en electriciteit blijkbaar prima samen gaan. Ik niet. Dan maar eens een proefwas draaien. Wat lakens bieden een testobject en worden vooral nat, niet schoon. Want ja, koud water werkt niet zo best. Na extra studie op de handleiding, door ms Wu ondersteun met een vergrootglas, ontdekken we het logo dat zegt dat er water van maximaal 50 graden in mag. Oke, duidelijk, proberen we de volgende keer wel. Maar ms Wu is niet tevreden. Ze probeert nog een keer de was te doen. Het water blijft echter vies. Niet zo gek, wan de lakens waren nog niet gewassen, dus de verf geeft nog af. Ik hou het even voor gezien en wil dit verhaal gaan typen. Wat schetst mijn verbazing als ik de gang inloop (de titel zei al dat dit een lang verhaal is), daar staat gewoon een volwaardige, grote wasmachine! Net binnengebracht door de farmer (zo noemen we hem maar, want hij is nooit voorgesteld ofzo, een oude chinese man met grijs haar en een snor. Ik vind Chinese mensen mooier worden als ze ouder worden, ze krijgen lijnen in hun gezicht die ze karakter geeft.ofzo.) Maar ms Wu is niet tevreden met de wasmachine ofzo, want er ontstaat een hevige discussie. Het belangrijkste woord dat ik meen op te pikken is Feng Shui, de Chinese leer die harmonie voorschrijft door plaatsing van de objecten in huis. Blijkbaar is de plaatsing van de wasmachine niet naar de zin van de farmer. Tja, en dan gelden feiten als stopcontacten en afvoer blijkbaar niet meer. Ik hou het even voor gezien, moe van al deze impressies van Chinese manier van leven van de hele dag, en duik mijn kamer in om dit verhaal te typen. Ondertussen hoor ik mevr. Wu nog druk bezig met het opnieuw proberen van de was. Want ja, zoals een oud Chinees gezegde luidt: Een wasmachine is ook maar FengShui.
zondag 15 juli 2007
Foto's online
Zie foto's voor eindelijk de eerste hoeveelheid foto's (een deel ervan is gemaakt door Georgie).
Abonneren op:
Posts (Atom)
