Na bijna een week in China, moet ik zeggen dat ik hier al aardig ontspannen rondloop. Ik blijf me verbazen over het idiote verkeer, maar dat is maar goed ook, anders ga ik straks terug in Nederland zelf rare dingen doen.
Bedankt voor alle reacties per mail en op de blog. Na enig google research ben ik er echter achter gekomen dat ik niet de enige ben die z'n blogspot niet kan bekijken. Berichten via e-mail kan ik dus lezen, poststststs op m'n blog niet helaas.
Ik heb wat eerste foto's geupload. De vorige keer raakte ik de digitale weg kwijt, doordat de website maar niet in het Nederlands kon worden weergegeven, alleen in het Chinees (leuk feitje trouwens, de chinesen werken allemaal met US-toetsenborden, fijn voor mij. Hoe ze de karakters er onder geplaatst hebben weet ik nog niet, vraagt om verder onderzoek). Georgie had Picassa nu echter wel in het Engels vanuit haar account en met haar scherm als voorbeeld ben ik nu door Picassa genavigeerd. Op http://picasaweb.google.nl/hermanweeda/1eSetFotoS/ staan de eerste foto's. De volgende keer zal ik eens flink uitpakken, zit ondertussen al op meer dan 100 foto's binnen een week. oyeah.
De afgelopen dagen zijn we oppertoeristen geweest. Woensdag, gisteren, hebben we de Mingtombs gezien (vooral de Englisch audio Guide was amazing, er werd telkens opnieuw verteld wanneer het was opgegraven, door wie het was gebouwd en wanneer, meer details werden gewoon niet prijsgegeven, dat is dan toch weer dat communistische aspect). Mooie tuin met beelden redelijk ver buiten Beijing, maar niet zo ver van ons, aangezien wij al ver buiten Beijing zitten. Heldere lucht, zonneschijn, China is een stuk mooier opeens. Dezelfde setting hadden we dinsdag toen we de Chinese muur hebben bezocht. Na een mooie bustocht, kwamen we bij Balading, het meest bekende stuk van de muur. De verkopers hadden er weer zin in vandaag, wat mijn noopte de 'No-no' tactiek te hanteren. Als men ook maar enigszins naar ons keek, sprak ik enkele keren het magische woord NO uit, terwijl ik met mijn grote hollandse benen snel verder stapte.
De great wall is mooi, vooral ais je, net als wij, de andere richting pakt dan alle Chinese touristen. Het resultaat was dat we aan het einde van de muur zelfs op ons zelf waren en mooi idyllische foto's konden maken (ook die komen de volgende keer, aangezien ik nu weet hoe ik moet uploaden). Daarna de Beihai gardens bezocht in hartje Beijing, mooie plek met een enorme vijfer erin.
Gisteren tevens het oude Beijing ingeweest. Veel kleine shopjes in smalle straatjes en veel geoefend met afdingen. Aangezien de troep die ze verkopen me toch niet interesseert, heb ik het al vrij snel gezien als ze de prijs noemen, en loop ik weg. Het resultaat is dan juist dat ze me achterna komen en de prijs verder omlaag brengen :D. Onbedoeld afdingen zeg maar. Het resultaat: 10 prachtige kaarten van de muur voor maar 10 cent.
Morgen komt de vertaler naar onze locatie en gaat er waarschijnlijk iets als werk gebeuren. Ik verwacht een lange sessie waarin ms Wu alles over haar organisatie gaat vertellen en dat dat allemaal vertaald gaat worden. Maar voor de resultaten daarvan, stay tuned to China TV.
donderdag 12 juli 2007
maandag 9 juli 2007
And we've got a... jobdescription!
...Vervolg op vorige bericht...
Georgie was al een keer in Beijing geweest en wist een en ander te vertellen over hoe er te komen etc. Van de jobdescription wist zij echter ook niets. Blijven gissen dus.De eerste nacht was errug warm en voorzien van auditieve extra's, verzorgd door 2 muggen, 1 bij mijn ene oor een 1 bij mijn andere. Opzich is er niets mis met mijn kamer, ik heb een goed matras, er staat een ventilator en een tafeltje. Aangesloten is een soort badkamer met een wastafel, spiegel en toilet. In China kan het riool echter geen wc-papier aan, dus dat moet je appart weggooien, bijvoorbeeld in een plastiek zakske.
Op zaterdag zijn Georgie en ik naar Beijing gegaan voor een 'Weekend in the City'. We ontmoetten een paar andere 'English Lads', die ook via AIESEC waren gekomen en samen met Georgie in het vliegtuig hadden gezeten. Na wat site seeing rond de verboden stad, zijn we naar een Theehuis gegaan. 's Avonds was zijn we gaan eten in een restaurant, waar er in totaal zo'n 30 AIESEC studenten van over de hele wereld zaten. New contacts guaranteed! 's Avonds met de hele bunch of people de stad in om uiteindelijk met z'n vieren te eindigen in een flat bij 2 amerikaanse meisjes in huis. De volgende ochtend (gisteren) vroeg op en de verboden stad bezocht (foto's zijn onderweg).
Gisteravond eindelijk een gesprek gehad met de mevrouw van de GNO (via een vrouw die engels en chinees kon) over onze jobdescripition: We gaan kennis maken met de organisatie door mee te gaan naar presentaties en lesprogrammas voor chinesen over respect voor dieren etc. Met deze kennis gaan we een nieuwe structuur voor de website maken en presentaties maken waarmee de mensen van de organisatie kunnen gaan werken (wederom met tolk :)).
Nu zitten we in een internet cafe aan de rand van Beijing, de plek waar de bus vanuit de countryside waar wij zitten, stopt. Vandaag heeft als doel dit deel van de stad te ontdekken en meer handige plekken te vinden. De volgende keer gaan er wat foto's komen.
Iedereen in Holland, take care!
Georgie was al een keer in Beijing geweest en wist een en ander te vertellen over hoe er te komen etc. Van de jobdescription wist zij echter ook niets. Blijven gissen dus.De eerste nacht was errug warm en voorzien van auditieve extra's, verzorgd door 2 muggen, 1 bij mijn ene oor een 1 bij mijn andere. Opzich is er niets mis met mijn kamer, ik heb een goed matras, er staat een ventilator en een tafeltje. Aangesloten is een soort badkamer met een wastafel, spiegel en toilet. In China kan het riool echter geen wc-papier aan, dus dat moet je appart weggooien, bijvoorbeeld in een plastiek zakske.
Op zaterdag zijn Georgie en ik naar Beijing gegaan voor een 'Weekend in the City'. We ontmoetten een paar andere 'English Lads', die ook via AIESEC waren gekomen en samen met Georgie in het vliegtuig hadden gezeten. Na wat site seeing rond de verboden stad, zijn we naar een Theehuis gegaan. 's Avonds was zijn we gaan eten in een restaurant, waar er in totaal zo'n 30 AIESEC studenten van over de hele wereld zaten. New contacts guaranteed! 's Avonds met de hele bunch of people de stad in om uiteindelijk met z'n vieren te eindigen in een flat bij 2 amerikaanse meisjes in huis. De volgende ochtend (gisteren) vroeg op en de verboden stad bezocht (foto's zijn onderweg).
Gisteravond eindelijk een gesprek gehad met de mevrouw van de GNO (via een vrouw die engels en chinees kon) over onze jobdescripition: We gaan kennis maken met de organisatie door mee te gaan naar presentaties en lesprogrammas voor chinesen over respect voor dieren etc. Met deze kennis gaan we een nieuwe structuur voor de website maken en presentaties maken waarmee de mensen van de organisatie kunnen gaan werken (wederom met tolk :)).
Nu zitten we in een internet cafe aan de rand van Beijing, de plek waar de bus vanuit de countryside waar wij zitten, stopt. Vandaag heeft als doel dit deel van de stad te ontdekken en meer handige plekken te vinden. De volgende keer gaan er wat foto's komen.
Iedereen in Holland, take care!
Aankomst en eerste impressioni
Helleuw den,
Eindelijk achter een computer met internet, waar de blogspot website ook nog eens werkt. Zit nu in een internetcafe in de buurt van mijn accomodatie. Ik kan alleen de weblog zelf nog niet bekijken en berichten dus ook nog niet lezen. Maar dat komt nog wel.
2 keuzes nu: of het hele verhaal lezen of de conclusie:
Conclusie:
China is ranzig, smerig, chaotisch maar ik heb het top hier. Veel leuke mensen ontmoet uit allerlei landen al (AIESEC als netwerk werkt). Vanaf vrijdag gaan we beginnen met onze opdracht: Presentatiemateriaal en website maken voor de vrijwilligersorganisatie Animal Rescue te Beijing. Tot die tijd ga ik met Georgie, mijn roommate, rondtrekken en ontdekken in de buurt van Beijing.
Complete verhaal:
Het is nu maandag, en ik ben hier sinds vrijdagmiddag. En ik moet zeggen dat er al redelijk veel gebeurd is.
Na een relaxte vlucht via Dubai, kwam ik rond 15.30 lokale Beijingtijd aan op Beijing International Capital Airport. Na wachten op mijn backpack en gefrustreerd merken dat the China Agricultural Bank mijn bankpas niet accepteerd verliet ik zonder de strenge communistische controles die ik verwachtte de aankomsthal, waar ik met een bordje AIESEC werd opgewacht door een Chinees meisje met als Engelse naam Seagull (tja, creatief zullen we maar zeggen). Zij had een Chinese simcard voor mij (nr: +8613641383424) en ze bracht me met de taxi naar mijn accomodatie.
The Airport zelf was gelokaliseerd buiten de stad (niet dat dat iets uitmaakt, want Beijing zelf is ook een grote klere herrie, vervuilde bende), maar de taxi reed nog verder van de stad af. Na een uur rijden over rustige Chinese snelwegen wist hij nog niet helemaal waar we heen moesten, mmmm. Na een paar stops en lokale vraagsessie bij Chinese kereltjes die wat zaten te chillen langs de weg ofzo kwamen we uiteindelijk bij een zandweggetje, aan beide kanten omzoomd met prachtige orchideen, palmbomen... onee, met afval, stenen, troep en aftanse kippen. Voor een grote poort stopten we. Hier was het. Ja. Na veel en lang kloppen bleken de mensen binnen eindelijk te begrijpen dat de honden niet zomaar aan het blaffen waren. De poort ging open en een klein Chinees vrouwtje heette me welkom op een binnenplaats met een soort Hondenkennel. Ja, Animal Rescue was een NGO met weinig financiele middelen was me van te voren verteld, en een douche kon je ook niet nemen in mijn accomodatie. Fine with me, ik red me wel. Op weg naar mijn kamer werd ik met veel enthouisasme onthaald door Georgie, een Engels meisje uit Manchester. Ze zat hier al sinds woensdag (moment van mijn arriveren was vrijdag) en sinds die tijd geen westerse mensen meer gesproken. Onze jobdescription ging over communicatie van de doelen van de NGO, maar nu zagen we alleen maar smerige honden in een oude kennel, what's it gonna be?
Eindelijk achter een computer met internet, waar de blogspot website ook nog eens werkt. Zit nu in een internetcafe in de buurt van mijn accomodatie. Ik kan alleen de weblog zelf nog niet bekijken en berichten dus ook nog niet lezen. Maar dat komt nog wel.
2 keuzes nu: of het hele verhaal lezen of de conclusie:
Conclusie:
China is ranzig, smerig, chaotisch maar ik heb het top hier. Veel leuke mensen ontmoet uit allerlei landen al (AIESEC als netwerk werkt). Vanaf vrijdag gaan we beginnen met onze opdracht: Presentatiemateriaal en website maken voor de vrijwilligersorganisatie Animal Rescue te Beijing. Tot die tijd ga ik met Georgie, mijn roommate, rondtrekken en ontdekken in de buurt van Beijing.
Complete verhaal:
Het is nu maandag, en ik ben hier sinds vrijdagmiddag. En ik moet zeggen dat er al redelijk veel gebeurd is.
Na een relaxte vlucht via Dubai, kwam ik rond 15.30 lokale Beijingtijd aan op Beijing International Capital Airport. Na wachten op mijn backpack en gefrustreerd merken dat the China Agricultural Bank mijn bankpas niet accepteerd verliet ik zonder de strenge communistische controles die ik verwachtte de aankomsthal, waar ik met een bordje AIESEC werd opgewacht door een Chinees meisje met als Engelse naam Seagull (tja, creatief zullen we maar zeggen). Zij had een Chinese simcard voor mij (nr: +8613641383424) en ze bracht me met de taxi naar mijn accomodatie.
The Airport zelf was gelokaliseerd buiten de stad (niet dat dat iets uitmaakt, want Beijing zelf is ook een grote klere herrie, vervuilde bende), maar de taxi reed nog verder van de stad af. Na een uur rijden over rustige Chinese snelwegen wist hij nog niet helemaal waar we heen moesten, mmmm. Na een paar stops en lokale vraagsessie bij Chinese kereltjes die wat zaten te chillen langs de weg ofzo kwamen we uiteindelijk bij een zandweggetje, aan beide kanten omzoomd met prachtige orchideen, palmbomen... onee, met afval, stenen, troep en aftanse kippen. Voor een grote poort stopten we. Hier was het. Ja. Na veel en lang kloppen bleken de mensen binnen eindelijk te begrijpen dat de honden niet zomaar aan het blaffen waren. De poort ging open en een klein Chinees vrouwtje heette me welkom op een binnenplaats met een soort Hondenkennel. Ja, Animal Rescue was een NGO met weinig financiele middelen was me van te voren verteld, en een douche kon je ook niet nemen in mijn accomodatie. Fine with me, ik red me wel. Op weg naar mijn kamer werd ik met veel enthouisasme onthaald door Georgie, een Engels meisje uit Manchester. Ze zat hier al sinds woensdag (moment van mijn arriveren was vrijdag) en sinds die tijd geen westerse mensen meer gesproken. Onze jobdescription ging over communicatie van de doelen van de NGO, maar nu zagen we alleen maar smerige honden in een oude kennel, what's it gonna be?
Abonneren op:
Posts (Atom)
