Aankomst en eerste impressioni

Helleuw den,

Eindelijk achter een computer met internet, waar de blogspot website ook nog eens werkt. Zit nu in een internetcafe in de buurt van mijn accomodatie. Ik kan alleen de weblog zelf nog niet bekijken en berichten dus ook nog niet lezen. Maar dat komt nog wel.

2 keuzes nu: of het hele verhaal lezen of de conclusie:

Conclusie:
China is ranzig, smerig, chaotisch maar ik heb het top hier. Veel leuke mensen ontmoet uit allerlei landen al (AIESEC als netwerk werkt). Vanaf vrijdag gaan we beginnen met onze opdracht: Presentatiemateriaal en website maken voor de vrijwilligersorganisatie Animal Rescue te Beijing. Tot die tijd ga ik met Georgie, mijn roommate, rondtrekken en ontdekken in de buurt van Beijing.

Complete verhaal:
Het is nu maandag, en ik ben hier sinds vrijdagmiddag. En ik moet zeggen dat er al redelijk veel gebeurd is.
Na een relaxte vlucht via Dubai, kwam ik rond 15.30 lokale Beijingtijd aan op Beijing International Capital Airport. Na wachten op mijn backpack en gefrustreerd merken dat the China Agricultural Bank mijn bankpas niet accepteerd verliet ik zonder de strenge communistische controles die ik verwachtte de aankomsthal, waar ik met een bordje AIESEC werd opgewacht door een Chinees meisje met als Engelse naam Seagull (tja, creatief zullen we maar zeggen). Zij had een Chinese simcard voor mij (nr: +8613641383424) en ze bracht me met de taxi naar mijn accomodatie.
The Airport zelf was gelokaliseerd buiten de stad (niet dat dat iets uitmaakt, want Beijing zelf is ook een grote klere herrie, vervuilde bende), maar de taxi reed nog verder van de stad af. Na een uur rijden over rustige Chinese snelwegen wist hij nog niet helemaal waar we heen moesten, mmmm. Na een paar stops en lokale vraagsessie bij Chinese kereltjes die wat zaten te chillen langs de weg ofzo kwamen we uiteindelijk bij een zandweggetje, aan beide kanten omzoomd met prachtige orchideen, palmbomen... onee, met afval, stenen, troep en aftanse kippen. Voor een grote poort stopten we. Hier was het. Ja. Na veel en lang kloppen bleken de mensen binnen eindelijk te begrijpen dat de honden niet zomaar aan het blaffen waren. De poort ging open en een klein Chinees vrouwtje heette me welkom op een binnenplaats met een soort Hondenkennel. Ja, Animal Rescue was een NGO met weinig financiele middelen was me van te voren verteld, en een douche kon je ook niet nemen in mijn accomodatie. Fine with me, ik red me wel. Op weg naar mijn kamer werd ik met veel enthouisasme onthaald door Georgie, een Engels meisje uit Manchester. Ze zat hier al sinds woensdag (moment van mijn arriveren was vrijdag) en sinds die tijd geen westerse mensen meer gesproken. Onze jobdescription ging over communicatie van de doelen van de NGO, maar nu zagen we alleen maar smerige honden in een oude kennel, what's it gonna be?