Klaar voor vertrek

Dinsdagavond is het hier, en ik zit waarschijnlijk voor de laatste keer in het internetcafe hier. Vandaag hebben we de opdracht afgerond met een lunch waarin we de CD's met de website, Britse NGO database, verzoeken tot sponsoring en een Engels Informatie Document voor nieuwe bezoekers aan ARB, hebben overhandigd aan mevrouw Wu. Er was iemand van AIESEC als tolk en we werden overladen met complimenten. Ik geloof dat iedereen blij was. Wij ook, we hadden een taart gekocht en een foto van ons laten afdrukken en ingelijst als aandenken. Een geslaagde sessie was het resultaat.
Dit weekend heb ik gelukkig nog de kans gegrepen om naar Shanghai te gaan. Een nachtrein van 11 uur heen op vrijdagavond, een nachttrein terug van 11 uur op zondagavond en een heel vet weekend daar tussenin! Shanghai is totaal anders dan Beijing. Veel westerse invloeden door de jaren heen en een haven hebben er een soort Chinees New York van gemaakt, hoog en laag dwars door elkaar met niet zulke idioot brede wegen als in Beijing, je kunt het centrum zelfs redelijk gemakkelijk lopend doen. Mega hoge gebouwen, gemixt met allerlei Europese invloeden, een benauwde atmosfeer die werd verfrist door een zeebriesje en interessante musea. Ik noem alle dingen hier dwars door elkaar op, maar ik kwam het allemaal tegen.
Ik ging alleen, had van te voren een hostel geboekt. Daar ontmoette ik een kerel uit New York waar ik de zaterdag mee doorgebracht heb. Het hoogtepunt was 's avonds misschien wel Fabrique, een club waar een Shanghaise Underground Band het grotendeels westerse publiek even een lesje Keiharde Rock'n'Roll gaf. Te vet. CD gekocht dus dat wordt pluggen in NL!
Zondag meisje van AIESEC opgezocht die ook Shanghai aan het bezoeken was. Naar het handelscentrum geweest en naar klassieke tuin. Ook een leuke dag, maar de zwarte schaduw kwam niet door de Televisietoren maar door het feit dat m'n camera gestolen werd. Jammer van dit mooie stukje techniek, de a 1GB SD-card en vooral van de supervette foto's die ik al had.
Balen.
Maar goed, ondertussen gaan mijn gedachten alweer richting het westen waar e-mails over mastertracks mijn kant worden opgeslingerd alsof het lauwe noodles zijn. ik zat er nog niet op te wachten nee.
Maar goed. Donderdag 6.70 uur vlieg ik naar Dubai, waar ik zal overstappen om vervolgens om 19.40 uur Duitse tijd zal arriveren op vliegveld Dusseldorf. Tot die tijd waarschijnlijk geen internet meer, dus mensen: Dit waren dan de laatste woorden uit China, een land dat vervuild, verblijd, verrast, vernieuwd, vervangt, vertederd, verwonderd, verdwaasd en vooral verreslijk vet was!

Zaijian!

Wat een inhaalslag hiero zeg... pfff

Oh oh, ik loop bijna 2 weken achter. Dat vraagt om een inhaalslag en om korte metten met de zinnen. Dan de esthetiek van snelle hersenspinsels maar waarderen.
Na de geweldige farmvisit op vrijdag, de volgende ochtend (zaterdag 4 augustus, vroeg op om met de trein naar Quanheidan te reizen, aan de Chinese golf, verbonden met stille oceaan. Ons hostel voor dit weekend is in Shanheigun, vlakbij, half uur met bus… En daar waar de Chinese muur de zee in gaat. Of andersom, waar de chinese muur uit de zee ontstaat. Het gemeentebestuur van deze stad had een bijzonder plan. Het hele stadscentrum in 1x opnieuw opbouwen, inclusief de chinese muur die er langs loopt. Het resultaat, ons hostel is verplaatst en wij staan voor een grote stijger, deze stortte niet in, zoals die van de brug in Heidan… maar de eigenaar is zeeer vriendelijk en komt ons persoonlijk ophalen en neemt ons gratis in de taxi mee naar de juiste plek. Bij binnenkomst krijgen we ansichtkaart van de chinese muur en gratis flesje water. Alsof we enige gasten zijn, wat bijna ook zo is blijkt. De kamer is jaren 70. de douche is een verbouwde kamer. De sluitingstijd is 11 uur en het restaurant is niet meer.
We splitsen op. Ik ga met Ben door het stadje slenteren, de rest is dames gaat naar het strand. Aan het eind van de middag naar die beroemde spot van zee en chinese muur. Mooi. Terug in de stad, chillen.
Het is donker als we voor diner gaan, onderweg passeren we een plein waar een lokaal feest bezig is. Jumpstylende chinezen naast lichtgevende tollen en voetbadmintonnende chinezen. Lokaler en puurder kan het niet. Geluk die donkerte, dus rustig gade slaan alles. Het volgende plein is gevuld met traditionele dans, ook mooi, en een waterfontein op muziek. Uiteindelijk belanden we in een restaurantje. Beef noodles en bier. Samen 12 quai lees 1 euro twintig.
Een lokal vind ons erg boeiend en begint zijn Engels te oefenen. 17 jaar en aan het einde van het gesprek na email uitwissel zijn we officieel zijn vriend. Check! Das pas chillen met de locals.
Terug naar hostel en lekker slapen.
De volgende ochtend dezelfde opsplitsing en nu is het tijd voor een wandeling op de chinese muur. De tweede na Badaling begin juli. Maar deze is een stuk steiler en gaver. De mist voorkomt een ultieme ervaring maar gaaf is het zeker. Verbaasd ben ik door de chinezen en alles wat ze de muur opzeulen, slippers, hakschoenen, kinderen van 5 en oude oma’s, alles gaat mee. Na de top weer terug en dan is het al begin middag. Ben en ik zijn moe en de vorige dag konden we geen treintickets terug krijgen dus we moeten maar eens een alternatieve route gaan bedenken. Oh daar was zowaar een instant oplossing. Een vriendelijke chineze meneer loopt met ons terug naar de parkeerplaats van de muur en verteld over zijn zeevaart leven. Hij biedt ons aan ons terug naar de stad te brengen in zijn bus en vertelt ondertussen over de lange afstandsbussen die naar Beijing rijden. Oplossing! Wel wat duurder dan de trein, maar het werkt. Een mooie weekend trip eindigt laat terug in Mong Zu, na een lange terugreis. Want eenmaal in Beijing ben je er nog niet, vraagt om nog 2 uur reizen vanaf de busstop waar we aankwamen.
De nieuwe week begint natuurlijk op maandag. Ik werk lekker verder aan de website. Op dinsdag geeft Justin uit schotland zijn afscheidsdiner. We trekken Beijing in naar een Moslim restautrant, China kent 55 erkende minderheden, allen met hun eigen eigenschappen. Het is wederom een uitgebreide dis zoals ik dat hier ondertussen gewend ben. Dit keer echter aangevuld met optredens van buikdanseressen, spaanse gitaristen en een danseres met een slang. Ik moet op het podium. Ik wist dat om de een of andere rede van te voren al. De slang om mijn nek is echter nogal gestresst geraakt door het hele evenement en even later is het hele podium gevuld met slangenshit, ook deels mijn broek. Lachen hoor…
De week vordert en vrijdag is het eindelijk tijd voor rocknroll. Mao’s Live House is de plek om te zijn. Een kruising tussen de afthansheid van Atak en de grootte van het Burger. Een atmosfeer die mij zeer bevalt en goedkoop bier. Het probleem, een Guns n Roses tribute night. Kotsen tot de vloer ligt. Dit keer niet met slangenspul.. Gelukkig is de eerste band Chinees met een voorkeur voor eigen muziek en maar 1 nummer van mr. Rose. We raken verveeld bij de Australische band en gaan verder de stad in. De avond wil niet echt loskomen, maar uiteindelijk was het relaxt bierdrinken (incl Grolsch!
Zaterdagochtend vertrekken uit het authentieke hostel terug naar ARB. Dagje met de volunteers praten en proberen info los te krijgen. Blijft moeilijk. s Avonds een klein afscheidsfeestje voor Dias die 18 augustus terug gaat naar het wonderschone land Kazachstan, dont mention the movie! Lokale Chinese gastvrijheid wederom met taart en stukjes uitgevoerd door alle vrijwilligers. Erg mooi.
Zondag dan maar weer Beijing in. Chillen in de tuinen van de Summer palace. Mooi, warm en te vol met Chineze om iets van de authentieke sfeer te proeven. Maar zonnig, net als de hele week al, miracle!, dus geen reden tot klagen, wel tot in de schaduw blijven.
In de middag een activiteit met AIESEC. Nieuwe mensen uit polen, canada, Australië en China ontmoet. Een leuk programma inclusief chinese snacks die onze chinese gastheren nog nooit geproefd hadden.
Het shoppen aan het eind wordt bruut afgebroken door striemende regen. Iets dat ik pas zie als ik de boekenwinkel uit nijg te lopen.
Half 12 in de nacht staan we voor de poort. Het blijft een lange reis.
Maandag is weer veel grafisch werk voor de website. Het wordt nog mooi ook. Dinsdag is deze dag en vindt plaats in Bookworm, een cafe slash restaurant slash bibliotheek met gratis internet aansluiting. Ik typ dit bericht dan ook op mijn laptop, waarvan het toetsenbord aan het vergaan is, vooral de rechterbovenhoek. Het resultaat zijn de gebrekkige leestekens in dit artikel. En ik ben weer bij met mijn geouwehoer. En nu is het 5 uur en tijd om wat boodschappen te doen en de reis terug te aanvaarden. Mensen geniet van het leven. Dat doen de Chinezen ook, gehurkt zittend langs de kant van de snelweg of al etende met hun stokjes. Het leven is raaaaar, bijzonder en heel tof in China.

Ontluikend cultureel besef met een vraagteken

Na een aantal berichten met een enigszins kritische, ironische blik op de Chinese wereld, kan ik nu een aantal tegengeluiden laten horen. Na bijna 4 weken in en om Beijing te hebben doorgebracht was het donderdag 2 augustus tijd voor het eerste boerderijbezoek in het kader van de stage, met als doel zien hoe de situatie van dieren in China er voor staat en dit beschrijven in een rapport en op de website.
Ms. Wu had een trip naar bekenden geregeld die ongeveer honderd kilometer ten noorden van Beijing wonen in een zeer klein dorpje in de heuvels. Na een gevoelsmatige lange busreis van 2,5 uur, worden we opgepikt door de heer des huizes en zijn broer en rijden we in twee auto’s nog een keer een klein uur naar het dorpje. Een prachtige tocht door het Chinese platteland -wederom met de onnavolgbare Chinese rijstijl- brengt ons naar het dorpje, gelegen tussen een aantal heuvels. De lucht is schoon, evenals de straten, zelfs het blanke beton lijkt elk uur geveegd te worden ofzo. Wat een verademing na Beijing!
De familie woont in een huis met 3 kamers: de hal en links en rechts een kamer met tafels en stoelen en bedden (en een grote televisie en luidsprekers). Naast de man, zijn vrouw en drie dochters, blijken opa, oma, broer en schoonzus er ook te wonen. De tuin bevat een gebouw voor opslag, een keuken en een moestuin. Buiten de muur is een simpel toilet (lees een gat in de grond maar eigenlijk niet veel anders dan de hurk wc’s zoals je die in Frankrijk langs de autoroute ziet) een kippenren en een ezel op de heuvel, voor het verplaatsen van zware dingen.
Twee meisjes van de Universiteit zijn met ons mee als een tolk. De middelste dochter van de familie blijkt echter ook Engels te leren op school en wil dit graag verbeteren, en mij tevens Chinees leren. Even later vind ik mezelf dan ook Chinese karakters naschrijven met een schoolkrijtje (inclusief natuurlijk het karakter voor gitaar) en probeer ik als leraar Engels tevens een tegenprestatie te leveren. Zie ook de foto’s voor beeldmateriaal van deze culturele uitwisseling.
Daarna gaan we aan tafel. Helaas niet met de familie, want die eten pas nadat wij zijn uitgegeten, zoals hun gastvrijheid voorschrijft. De tafel is gevuld met heel veel schalen. Het idee is dat we, gewapend met stokjes van alle dissen wat pakken en het in ons eigen kommetje leggen, of direct opeten. Ik probeer de diverse groenten, maar moet helaas concluderen dat de zure of bittere nasmaak, ik kan het niet echt benoemen, van de saus mij niet echt kan bekoren. De gefrituurde groenten, de verkruimelde aardappelen, pannenkoeken met lente ui en omelet smaken echter errug goed. Het enige probleem is echter dat men maar eten bleef serveren. Mijn moeder heeft me altijd geleerd netjes mijn bordje leeg te eten. In China is het echter gebruikelijk om wat eten op je bord te laten liggen, ten teken dat je voldaan bent. Het resultaat van deze culturele differentiatie ondervond ik aan den lijve. Elke keer als ik mijn schaaltje leeg had, werd het prompt weer opgevuld, ondanks mijn tegengesputter. Uiteindelijk moest ik toch vrij dringend aangeven dat ik echt compleet vol was, en ik anders zou ploffen als de man in Monty phytons 'Meaning of Life'.
Na een middagslaapje gaan we te voet op pad voor de farm visits. Als eerste een kippenboerderij. De boer vertelde dat hij 2duizend kippen heeft. Ze werden gehouden in een grote ren, aangesloten op een schuur waar ze op stok konden en een ander waar de eieren werden gelegd. Ik moet zeggen dat ze het een stuk beter hadden dan de kippen die wij in onze legbatterij houden (zie de film 'Our daily bread' voor details).
De tocht vervolgde naar een afgraving van klei, gebruikt voor bakstenen. Terug in het dorp gingen we naar een werkplaats waar deze klei werd gebruikt voor het maken van siertegels. Verwerk ze in je huis en het zal je geluk brengen is het Chinese geloof.
Even verder is een koeienboerderij, 5 koeien en 3 pinken. Ze hadden geen weide, maar een modderig stukje grond met een afdakje. Ook dit was echter nog niet zo schokkend als ik verwacht had. Ik denk dat ons verslag meer anekdotes van anderen zal moeten bevatten om echt indruk te maken op westerse geldschieters (gelukkig maar voor deze dieren iig).
We beëindigen de tocht in het dorp op het lokale pleintje, waar de regering een aantal gymtoestellen geplaatst heeft (je ziet ze overal zodat de bevolking fit en gezond kan blijven). Er is tevens een tafeltennis tafel, waar wij onze skills moeten bewijzen tegenover de lokale kids, wat me nog redelijk afging (dankzij de vele zomeravonden op vakantie in Frankrijk gok ik).
's Avonds volgt een maaltijd op dezelfde manier als 's middags. Veel eten en de familie eet zelf pas nadat wij klaar zijn. Het moeilijkste moment is 's avonds als we gaan slapen en blijkt dat de halve familie bij de buren gaat slapen zodat wij op de bedden kunnen liggen. Iets waar je je natuurlijk zwaar tegen verzet, maar wat compleet zinloos is, men staat erop dat het zo gaat.
De volgende dag maken we een mooie tocht door de bergen, veel stops op meer en minder interessante plekken geven ons een extra goed beeld van de omgeving.
Na een laatste lunch en een uitdrukkelijke poging van onze kant om de familie te bedanken, stappen we weer in de auto op weg naar Beijing. Ondanks dat het doel van de trip, het zien van de slechte situatie van dieren op het platteland niet helemaal was gelukt (de situatie viel best wel mee, gelukkig maar) was het wel een super interessante kennismaking met een kant van China die tot nu toe nog in een smogwolk was verhuld. Zou dit het begin kunnen zijn van een beetje cultureel besef van mij als westerse idioot in een Oost-Aziatisch land?Wie weet, het zou kunnen gebeuren in de laatste kleine 4 weken die mij resten.

Mong zu

Wederom een wijs verhaal uit het oude Chinese rijk. Ondertussen is er sinds vorige week dinsdag (het moment van schrijven) al weer veel gebeurd, maar first things first.

Dinsdag 31 juli 2007

Reeds de vierde week in China. Vorig weekend is plotseling die jongen uit Kazakstan gekomen, zonder dat iemand van AIESEC, ARB of wie dan ook er maar van af wist. Na een paar dagen van geniks heeft hij vorige week donderdag een gesprek gehad met iemand van AIESEC over zijn job description. Wij hadden die van ons net rond, en we hadden er niet echt trek in om deze mooi gedefinieerde opdrachten nu weer te gaan ombouwen. Nu heeft hij zijn eigen ding. Probleem is echter dat hij maar 4 weken hier is, waarvan de eerste dus grotendeels verloren is gegaan. Hoedanook. Afgelopen weekend zijn we weer de stad in geweest. Op vrijdagavond eerst gegeten bij het restaurant met de kookpotten. Ze herkenden ons natuurlijk van mijlenver. Die westerse gasten die er helemaal nieeets van snapten. Daarna door naar de stad waar we de Bookworm opzoeken, een zeer aangename kleine bibliotheek met verschillende talen aan boeken, een klein verkoopdeel en een heerlijke relax hoek waar ze zeer goede koffie serveren. Even ontsnappen aan de hektiek van Beijing dus. Na al dit ge-ontspan is het tijd voor een feestje. Op naar Antoine, de French-Canadian, die zijn verjaardag viert. Hij woont samen met een Fin en een Colombiaan, indeed een exotische combi, op de 18e verdieping van een zeer lelijke flat in het noordoosten van het centrum. Een gezellig westers feestje hier met veel van de AIESEC studenten die ik al eerder ontmoet heb. Rond 1 uur de stad in naar de VIC's, een club met een R'B zaal (even kotsen) en een techno zaal (beduidend beter, zeker toen er een set drum'n'bass gedraaid werd! waar ik en een andere Nederlander lekker idioot los gingen.)
De volgende ochtend wordt vrij ruim ingevuld met het boeken van een Hostel. Het kost nogal wat tijd om daar in te checken. Maar eenmaal zover, kan ik daarna eindelijk na een week weer een douche nemen. Aangenaam. ’s Middags gaan we naar een park met water, waar we ook ons diner nuttigen. Daarna werd mijn plan om naar een jazzclub gevolgd door meerdere mensen en heb ik een avond lang zitten genieten van een live set jazz door Aziaten. De rest uiteindelijk niet, die viel allemaal in slaap. Helden. Zondag was weer cultureel met een bezoek aan de Temple of Heaven en het omliggende park. Een mooi staaltje Chinese architectuur van de Ming Dynastie uit 1420. Ook het park eromheen was erg mooi, met een rozentuin en dat soort dingen (zie ook de foto’s).
Tijdens een lunch in de Hutongs (oude wijk met kleine steegjes) blijkt weer hoe men met toeristen omgaan. Ik betaal 9 kuai waar Jo 8 betaald voor dezelfde twee pannenkoeken. Een mooi voorbeeld volgt ’s avonds. We hadden een hostel gereserveerd zodat we naar een film konden gaan (Crossing the Line, over een Amerikaanse soldaat die sinds de Korea oorlog in Noord-Korea woont). Men heeft onze reservering echter verkeerd verstaan en op maandag gezet ipv zondag, voor vier mensen ipv drie en OOK nog eens onder de verkeerde naam. Tja, communicatie blijft onmogelijk. Uiteindelijk hadden we geen zin om nog weer een ander hostel te gaan zoeken en waren we ook erg moe, dus zijn we terug gegaan naar onze residentie.
Maandag was een dag van werken aan de website. Vandaag ben ik daar ook weer mee bezig geweest. Maar geen dag in China gaat voorbij zonder verrassingen. Eind van de middag komt er een Chinees meisje aan. En ook zij blijkt hier te komen. Wisten we dan weer niks van, wat ze gaat doen is onduidelijk en hoe lang ze blijft, geen idee. Hoedanook.We gaan met haar het dorp in, Mong Zu genaamd. Iets wat we zelf ook nog niet hadden gedaan, omdat we dachten dat het niks was, maar het Chinese meisje vroeg naar een winkel om water te komen en die bleek gewoon om de hoek te zijn. En zo kwamen we zowaar in een net en schoon Chinees dorpje. Foto’s staan op de site. De zon scheen, de temperatuur was heerlijk en het dorpje lag er vriendelijk bij. Ik heb er meteen maar een wandeling aan vastgeknoopt de weilanden in. Men verbouwt veel maïs hier. Tussen deze maïsvelden bevindt zich zo nu en dan een oud gebouw, omgeven door een grote muur. Maar ondertussen waren de wegen wel nieuw geasfalteerd. De Chinese modernisering gaat in horden en stoten en de ene keer wat sneller dan de andere keer. Plotseling bevind ik namelijk op een nieuw aangelegd pad langs een soort westers resort-achtige wijk, waar ik even later in datzelfde resort wordt gepasseerd door een herderin met een groep schapen. Wat later arriveer ik langs een door Chinese bomen omzoomde, weet nog niet welk soort, weg weer in Mong Zu.

McDonalds, mag ik een teiltje?

Nog maar even een bericht. Ik was zowaar vergeten te vertellen over mijn bewogen laatste weekend. Er was een conferentie van AIESEC in Beijing voor de verschillende vestigingen in China en alle buitenlandse studenten die daar ook zin in hadden. Ik wel. Het vond plaats op de campus van de grootste en bekendste universiteit van Beijing, PKU genaamd.
De eerste dag (zaterdag) was een soort symposium met als thema 'Social Corporate Responsibility'. Verschillende sprekers (waarvan 1 slechts in Chinees) openden de dag. Vervolgens een aantal workshops, een learning circle (want ja je moet wel weten wat je nou geleerd hebt, vrij zinloos in feite als je met 8 mensen om tafel zit om de dag te evalueren en de enige mensen die het gesprek op gang houden en wat zeggen zijn een van de andere Nederlandse deelnemers en jezelf (wel in Engels natuurlijk) want de chinezen waren niet zo van het vertellen).
Daarna gingen we in vier bussen op pad naar een locatie buiten de stad, vlak bij de ming tombs voor een lang weekend weg (iig voor de chinezen die bleven tot woensdag, de buitenlanders gingen op zondag weer weg.) Ook de touringbus wordt optimaal gebruikt. Het gangpad bevat allemaal stoeltjes die werden neergeklapt zodra de rijen daarachter waren opgevuld. En toen was het noodluik opeens enkel bereikbaar over de rug van de Chinezen...
We kregen ook voedsel in de bus, een hamburger van McDonalds. En dat heb ik geweten... Wacht maar af... De avond werd gevuld met een global village. alle verschillende nationaliteiten hadden stand waar landelijke specialiteiten werden verspreid. De nederlanders hadden alle mogelijke voetbalstadiongear meegenomen wat mij er toe bracht 2 ballonnen aan mijn zonnebril te plakken. Dit vonden de chinezen dusdanig interessant dat ik praktisch de hele avond bezig met geweest met poseren voor de chineze lens.
Na een deels geslaagd feestje (ik bleef op tot zonsopgang om de zon op te zien komen over chinese heuvels om dan met mijn niet zo heldere hoofd te merken dat het volledig bewolkt was) lag ik lekker met 5 man in drie bedjes (kamerindeling wast beetje de mist in gegaan). De volgende ochtend begon de ellende echter. Die burger van de Mac was het enige voedsel dat ik de vorige avond had gehad en blijkbaar was er iets niet correct aan (behalve de fastfoodafkomstop zichzelf natuurlijk) want mijn darmflora was dusdanig aan het protesteren dat ik gedurende de dag wel 20 keer naar de WC ben gerend, elke keer hopend dat er WC papier zou zijn, iets wat niet vanzelfsprekend is in dit land. Als een hoopje ellende droop ik af om 4 uur met de bus terug naar Beijing. Vroeg naar bed met lichte koorts en ijllende dromen over immense gebouwen die maar geen einde leken te krijgen. Ook de maandag was ik behoorlijk waardeloos. Na een paar pijnstillers en anti-diarree tabletten ging het wel iets beter. Vanacht bracht me gelukkig de nodige verbetering die me vandaag weer fit deed opstaan en zowaar een zeker honger creeerde. Afgezien van een borreling nu en dan ben ik weer aardig op de rails dus don't worry. zie het als een volgende stap in het ontdekken van China... ofzo.

Het werk is begonnen (nu dan echt he)

Na een weekje radiostilte weer een broadcast vanuit China. Over broadcast gesproken, ik heb van de week via de radio op mijn MP3-speler eens een tijdje naar Chinese radio geluisterd, echt bruut! De ene is een eindeloos monoloog, opgedreun in communistische stijl, de volgende is zeeeeer kitsche glamourpop en de ander is een soort radioshow waar 2 mannen een immens gesprek voeren, elkaar steeds herhalen en slechts enkele keren voorzichtig worden onderbroken door een vrouwenstem. Vermakelijk vertier voor een dull moment.
Afgelopen week zijn we druk bezig geweest met het regelen van de tolk die uiteindelijk ook is gekomen. Vorige week zijn we ook nog naar factory 798 geweest, het kunstdistrict van Peking, gevestigd op een oud industrieterrein, erg gaaf, de foto's staan op de fotopagina, daarna zijn we nog naar de lamatempel geweest. Een rustpunt in de hectiek van Beijing. Overal werd wierook gestookt als offering (het betrof hier tenslotte een boedistische tempel. In het laatste complex in de rij stond dan ook, hoe verwonderlijk, een boedah beeld. Maar niet zomaar een. Dit beeld was 27 meter hoog (geloof ik, de details staan ergens op de foto's) en gehakt uit jawel 1 boom. Het resultaat; een trots bordje van het guinness book of records gespijkerd op de klassieke tempel met de trotse vermelding van dit heugelijke feit.
Ohja, mijn jobdescription, ik ben ook zo druk met al die uitstapjes maken, ik vergeet er bijna over te vertellen. Op donderdag kwam Shine (al die Chinese bedenken een Engelse naam voor zichzelf of voor elkaar met resultaten als Shine, Echo of Sea Gull, zeer creatief, dat wel). En samen met Shine hebben we meer dan 3 uur om tafel gezeten met Ms Wu om over de organisatie Animal Rescue Beijing te praten. Ze is nog al lang van stof dus we moesten veel geduld hebben om onze vrij compacte en effectieve vragenlijst te doorlopen, maar uiteindelijk hadden we al de benodigde informatie verkregen. Op vrijdag hebben we dit verwerkt in een taakverdeling en een planning. Georgie gaat veel Engelse NOG's vinden die hetzelfde doen en en ze benaderen om samenwerking tot stand te brengen. Ik ben bezig een nieuwe structuur voor de engelse website op te zetten, nieuwe teksten te schrijven en dit, voorzover mogelijk, tot een concrete website te maken, hierbij ook een nieuwe layout ontwerpen. Daarnaast gaan we een aantal van de trips die we gaan maken uitwerken in reports, begeleid door foto's die we ook op hun website plaatsen. Deze week zijn we al druk bezig met die NGO's zoeken en de website basis uit te zetten.
Maar China zou China niet zijn als er niet weer iets zou veranderen.
Vrijdag 22.00 uur. Ik krijg een SMS van Michael Lu, de AIESEC-student die me momenteel begeleid (dat veranderd om de paar dagen hier, de eerste week wist men op sommige plekken niet eens dat ik was gearriveerd) dan hij niet kon komen op de activiteit van zaterdag omdat hij nu op weg was naar het vliegveld om daarom 24.00 uur een jongen uit Rusland (bleek later Kazachstan te zijn) op te halen die ook bij onze NGO zou komen werken. Dit alles wist hij ook pas sinds 21.00 uur. En zo kan je hele opdracht binnen 24 uur weer volledig verander zijn. Het mooiste was nog dat Michael het liever aan mij vertelde dan aan Georgie omdat hij haar Britse accent niet kon verstaan. Hoe hard kun je gedist worden als Native speaker slash 'inventer of the bloody language' (haar woorden), hehe.
Goed. Dias was gearriveerd en zit nu ook een paar dagen bij ons, maar goed zijn job is nog niet duidelijk en wij zijn niet van plan om de arbeid die we net voor ons 2en hebben tweten te definieren nu weer te gaan veranderen, heeft ons tenslotte ruim 2 weken gekost. Dus Dias kijkt een beetje met ons mee. Donderdag komt er weer eens iemand van AIESEC langs en dan praten we wel weer verder. En zo kabbelt het leven voort in booming China.
Het beste allemaal en hou me op de hoogte van het leven in de lage landen, ben zeer benieuwd naar al jullie avonturen, groot en klein. Kus.

Woensdag fotodag

Ik heb weer een aantal mappen met foto's geplaats, dit keer van de tocht naar de Ming Tombs van vorige week, van Beijing bij nacht en wat foto's van mijn residentie. Het is hier nog steeds zwaar oke. Vanacht een zware onweersbui gehad met als resultaat dat vanochtend de smog weer eens was verdwenen en we zowaar een uitzicht hadden met bergen in de verte, en dan is China toch opeens ook wel erg mooi. Vanmiddag zal er (als het goed is) dan eindelijk die tolk zijn die ons gaat helpen de organisatie goed in beeld te krijgen. Ondertussen heb ik de files van de website binnen en ben ik een beetje met Dreamweaver aan het stoeien om te kijken hoe ik het zo kan aanpassen dat zij er straks ook weer mee verder kunnen.
Het beste allemaal in NL en tot later!

Het verhaal van de wasmachine (een lang verhaal)

Dit verhaal begint op zaterdag 14 juli, voor de Fransen een nationale feestdag, voor ons wederom een dag van onderhandeling over de jobdescription. Er is een andere mevrouw dan de vorige keer aanwezig die ook Engels kan. Samen met haar praten we over de manier waarop we de resterende 7 weken gaan spenderen. Aan het einde van het gesprek (resultaat, de tolk komt morgen, zucht…) vraagt mevrouw Wu ons wat we nog meer zouden willen. Een douche! wilde ik al vol enthousiasme roepen, maar dat is flauw natuurlijk, die is gewoon niet aanwezig in deze residentie. Maar een wasmachine zou wel welkom zijn. En waarom niet, ik vraag inderdaad om een wasmachine. Oh, die komt morgen, is het antwoord. QUE? Morgen al, wat is dit opeens voor instant laundry service? Nouja, we zien wel dacht ik nog.
Aangezien het gesprek is voorbij en aangezien er geen tolk meer zal komen om over de organisatie van Animal Rescue te praten, besluiten Georgie en ik om nog maar naar Changping te gaan voor wat internetcafebezigheden (ondertussen al soort van stamgast daar).
De volgende dag, zondagslashvandaag, zijn we begonnen met het opzetten van een plan de campange. We benaderen het project nu alsof we een marketingbureau zijn die bij een bedrijf zijn ingehuurd om hun pr te verbeteren. Hiervoor is kennis van het bedrijf nodig (die we nog niet hebben donc). Dus beginnen we met het inventariseren van de verschillende aspecten van het bedrijf, doelstelling, locatie, HRM, communicatie, netwerk etc. Gewoon als een academicus dit probleem benaderen en even lekker westers hier de boel reorganiseren. We komen op een aardige lijst met veel Actiepunten (vragen die nog beantwoord moeten worden, zoals hoeveel vrijwilligers zijn er nou eigenlijk actief bij Animal Rescue, really dont know!). Na het maken van deze lijst is het maar weer tijd om naar Changping te gaan. We wilden nog wat siteseeing doen, oa bij het station. Na een relaxe hobbelige reis in lijn 1, we zijn ondertussen al bekend bij de buschauffeur, eindigt de reis aan het einde van de lijn, voor het station. Een immense vertrekhal met 2 verstopte loketten in een hoekje en alle toegangswegen naar het perron zijn op slot. Enkel chinese karakters in het spoorboekje, dus tijd voor verder onderzoek. We lopen de winkelstraat tegenover het station in. Een warenhuis met het logo van jack Jones trekt mijn aandacht. Het blijkt een van de vele warenhuizen te zijn waar ze alles verkopen, van sokken tot sinaasappels, van broodroosters tot afwasmiddel. En kleren, jack Jones broeken om precies te zijn. Ik moet er 1 proberen. Vergezeld door 5 verkoopsters wordt me een broek aangereikt, 180 zegt het label. NL is 36L 34 W maar goed we proberen het. En ja, zowaar een mirakel op de derde verdieping van @##$%%%##%%%, ik pas de broek!!! Moraal van dit verhaal, China is ondertussen zo westers dat het station alleen nog maar in Chinees is, maar ik wel een F*cking broek pas met mijn 1.90. fijn.
Na een goede chinese fastfood maaltijd (lees een heerlijk bord rijst met groenten en saus, nee echt, als de chinese restaurants in Nederland dit zouden serveren, ging ik elke dag, super goed) keren we terug naar Mongzu dong, waar onze residentie zich bevindt. Ik plof op mijn bed en lees verder in het boek Culture Shock Beijing dat ik van Georgie heb geleend. Interessant boek, vooral gericht op mensen die er voor minimaal een jaar naar toe gaan. De gegevens over sociale interactie zijn voor mij echter ook prima.
Dan komt mevrouw Wu binnen en wenkt me naar buiten. Vergezeld door de twee honden die wel los mogen lopen (een wit, actief keffertje en een smerig gebroken witte flatface poedelachtige hond met 1 tand waar ik vanmiddag per ongeluk letterlijk op ging staan, aangezien die achter de deur lag) lopen we naar de binnenplaats waar een doos staat. Ik pak em op en loop achter mevrouw Wu aan terug naar mijn kamer, in fact de kamer naast die van mij waar ook de koelkast staat. Zou het… Mevrouw Wu begint weer chinees te praten en ik open de doos. Een apparatus ter grootte van een wasmand verschijnt. Het is de wasmachine, forreal. Lichtelijk verbaast begin ik de chinese handleiding door te nemen. De pictogrammen vertellen me dat ik er geen kokend water in mag gooien, dat ik het niet mag natmaken van buiten en natuurlijk dat er geen babies in mogen.Er zijn twee slangen, 1 gaat naar de kraan, en de andere onderaan naar de afvoer. Gelukkig hebben de chinese wastafels een afvoer bestaande uit slechts een slang, dus die afvoer konden we mooi gebruiken voor de wasmachine. Georgie is ondertussen ook gearriveerd en samen proberen we met wat verloopstekkers een ander stopcontact te bereiken dan die in de badkamer zelf. Chinese vinden water en electriciteit blijkbaar prima samen gaan. Ik niet. Dan maar eens een proefwas draaien. Wat lakens bieden een testobject en worden vooral nat, niet schoon. Want ja, koud water werkt niet zo best. Na extra studie op de handleiding, door ms Wu ondersteun met een vergrootglas, ontdekken we het logo dat zegt dat er water van maximaal 50 graden in mag. Oke, duidelijk, proberen we de volgende keer wel. Maar ms Wu is niet tevreden. Ze probeert nog een keer de was te doen. Het water blijft echter vies. Niet zo gek, wan de lakens waren nog niet gewassen, dus de verf geeft nog af. Ik hou het even voor gezien en wil dit verhaal gaan typen. Wat schetst mijn verbazing als ik de gang inloop (de titel zei al dat dit een lang verhaal is), daar staat gewoon een volwaardige, grote wasmachine! Net binnengebracht door de farmer (zo noemen we hem maar, want hij is nooit voorgesteld ofzo, een oude chinese man met grijs haar en een snor. Ik vind Chinese mensen mooier worden als ze ouder worden, ze krijgen lijnen in hun gezicht die ze karakter geeft.ofzo.) Maar ms Wu is niet tevreden met de wasmachine ofzo, want er ontstaat een hevige discussie. Het belangrijkste woord dat ik meen op te pikken is Feng Shui, de Chinese leer die harmonie voorschrijft door plaatsing van de objecten in huis. Blijkbaar is de plaatsing van de wasmachine niet naar de zin van de farmer. Tja, en dan gelden feiten als stopcontacten en afvoer blijkbaar niet meer. Ik hou het even voor gezien, moe van al deze impressies van Chinese manier van leven van de hele dag, en duik mijn kamer in om dit verhaal te typen. Ondertussen hoor ik mevr. Wu nog druk bezig met het opnieuw proberen van de was. Want ja, zoals een oud Chinees gezegde luidt: Een wasmachine is ook maar FengShui.

Foto's online

Zie foto's voor eindelijk de eerste hoeveelheid foto's (een deel ervan is gemaakt door Georgie).

Be(ij)ing the tourist

Na bijna een week in China, moet ik zeggen dat ik hier al aardig ontspannen rondloop. Ik blijf me verbazen over het idiote verkeer, maar dat is maar goed ook, anders ga ik straks terug in Nederland zelf rare dingen doen.
Bedankt voor alle reacties per mail en op de blog. Na enig google research ben ik er echter achter gekomen dat ik niet de enige ben die z'n blogspot niet kan bekijken. Berichten via e-mail kan ik dus lezen, poststststs op m'n blog niet helaas.
Ik heb wat eerste foto's geupload. De vorige keer raakte ik de digitale weg kwijt, doordat de website maar niet in het Nederlands kon worden weergegeven, alleen in het Chinees (leuk feitje trouwens, de chinesen werken allemaal met US-toetsenborden, fijn voor mij. Hoe ze de karakters er onder geplaatst hebben weet ik nog niet, vraagt om verder onderzoek). Georgie had Picassa nu echter wel in het Engels vanuit haar account en met haar scherm als voorbeeld ben ik nu door Picassa genavigeerd. Op http://picasaweb.google.nl/hermanweeda/1eSetFotoS/ staan de eerste foto's. De volgende keer zal ik eens flink uitpakken, zit ondertussen al op meer dan 100 foto's binnen een week. oyeah.
De afgelopen dagen zijn we oppertoeristen geweest. Woensdag, gisteren, hebben we de Mingtombs gezien (vooral de Englisch audio Guide was amazing, er werd telkens opnieuw verteld wanneer het was opgegraven, door wie het was gebouwd en wanneer, meer details werden gewoon niet prijsgegeven, dat is dan toch weer dat communistische aspect). Mooie tuin met beelden redelijk ver buiten Beijing, maar niet zo ver van ons, aangezien wij al ver buiten Beijing zitten. Heldere lucht, zonneschijn, China is een stuk mooier opeens. Dezelfde setting hadden we dinsdag toen we de Chinese muur hebben bezocht. Na een mooie bustocht, kwamen we bij Balading, het meest bekende stuk van de muur. De verkopers hadden er weer zin in vandaag, wat mijn noopte de 'No-no' tactiek te hanteren. Als men ook maar enigszins naar ons keek, sprak ik enkele keren het magische woord NO uit, terwijl ik met mijn grote hollandse benen snel verder stapte.
De great wall is mooi, vooral ais je, net als wij, de andere richting pakt dan alle Chinese touristen. Het resultaat was dat we aan het einde van de muur zelfs op ons zelf waren en mooi idyllische foto's konden maken (ook die komen de volgende keer, aangezien ik nu weet hoe ik moet uploaden). Daarna de Beihai gardens bezocht in hartje Beijing, mooie plek met een enorme vijfer erin.
Gisteren tevens het oude Beijing ingeweest. Veel kleine shopjes in smalle straatjes en veel geoefend met afdingen. Aangezien de troep die ze verkopen me toch niet interesseert, heb ik het al vrij snel gezien als ze de prijs noemen, en loop ik weg. Het resultaat is dan juist dat ze me achterna komen en de prijs verder omlaag brengen :D. Onbedoeld afdingen zeg maar. Het resultaat: 10 prachtige kaarten van de muur voor maar 10 cent.

Morgen komt de vertaler naar onze locatie en gaat er waarschijnlijk iets als werk gebeuren. Ik verwacht een lange sessie waarin ms Wu alles over haar organisatie gaat vertellen en dat dat allemaal vertaald gaat worden. Maar voor de resultaten daarvan, stay tuned to China TV.

And we've got a... jobdescription!

...Vervolg op vorige bericht...

Georgie was al een keer in Beijing geweest en wist een en ander te vertellen over hoe er te komen etc. Van de jobdescription wist zij echter ook niets. Blijven gissen dus.De eerste nacht was errug warm en voorzien van auditieve extra's, verzorgd door 2 muggen, 1 bij mijn ene oor een 1 bij mijn andere. Opzich is er niets mis met mijn kamer, ik heb een goed matras, er staat een ventilator en een tafeltje. Aangesloten is een soort badkamer met een wastafel, spiegel en toilet. In China kan het riool echter geen wc-papier aan, dus dat moet je appart weggooien, bijvoorbeeld in een plastiek zakske.
Op zaterdag zijn Georgie en ik naar Beijing gegaan voor een 'Weekend in the City'. We ontmoetten een paar andere 'English Lads', die ook via AIESEC waren gekomen en samen met Georgie in het vliegtuig hadden gezeten. Na wat site seeing rond de verboden stad, zijn we naar een Theehuis gegaan. 's Avonds was zijn we gaan eten in een restaurant, waar er in totaal zo'n 30 AIESEC studenten van over de hele wereld zaten. New contacts guaranteed! 's Avonds met de hele bunch of people de stad in om uiteindelijk met z'n vieren te eindigen in een flat bij 2 amerikaanse meisjes in huis. De volgende ochtend (gisteren) vroeg op en de verboden stad bezocht (foto's zijn onderweg).
Gisteravond eindelijk een gesprek gehad met de mevrouw van de GNO (via een vrouw die engels en chinees kon) over onze jobdescripition: We gaan kennis maken met de organisatie door mee te gaan naar presentaties en lesprogrammas voor chinesen over respect voor dieren etc. Met deze kennis gaan we een nieuwe structuur voor de website maken en presentaties maken waarmee de mensen van de organisatie kunnen gaan werken (wederom met tolk :)).
Nu zitten we in een internet cafe aan de rand van Beijing, de plek waar de bus vanuit de countryside waar wij zitten, stopt. Vandaag heeft als doel dit deel van de stad te ontdekken en meer handige plekken te vinden. De volgende keer gaan er wat foto's komen.
Iedereen in Holland, take care!

Aankomst en eerste impressioni

Helleuw den,

Eindelijk achter een computer met internet, waar de blogspot website ook nog eens werkt. Zit nu in een internetcafe in de buurt van mijn accomodatie. Ik kan alleen de weblog zelf nog niet bekijken en berichten dus ook nog niet lezen. Maar dat komt nog wel.

2 keuzes nu: of het hele verhaal lezen of de conclusie:

Conclusie:
China is ranzig, smerig, chaotisch maar ik heb het top hier. Veel leuke mensen ontmoet uit allerlei landen al (AIESEC als netwerk werkt). Vanaf vrijdag gaan we beginnen met onze opdracht: Presentatiemateriaal en website maken voor de vrijwilligersorganisatie Animal Rescue te Beijing. Tot die tijd ga ik met Georgie, mijn roommate, rondtrekken en ontdekken in de buurt van Beijing.

Complete verhaal:
Het is nu maandag, en ik ben hier sinds vrijdagmiddag. En ik moet zeggen dat er al redelijk veel gebeurd is.
Na een relaxte vlucht via Dubai, kwam ik rond 15.30 lokale Beijingtijd aan op Beijing International Capital Airport. Na wachten op mijn backpack en gefrustreerd merken dat the China Agricultural Bank mijn bankpas niet accepteerd verliet ik zonder de strenge communistische controles die ik verwachtte de aankomsthal, waar ik met een bordje AIESEC werd opgewacht door een Chinees meisje met als Engelse naam Seagull (tja, creatief zullen we maar zeggen). Zij had een Chinese simcard voor mij (nr: +8613641383424) en ze bracht me met de taxi naar mijn accomodatie.
The Airport zelf was gelokaliseerd buiten de stad (niet dat dat iets uitmaakt, want Beijing zelf is ook een grote klere herrie, vervuilde bende), maar de taxi reed nog verder van de stad af. Na een uur rijden over rustige Chinese snelwegen wist hij nog niet helemaal waar we heen moesten, mmmm. Na een paar stops en lokale vraagsessie bij Chinese kereltjes die wat zaten te chillen langs de weg ofzo kwamen we uiteindelijk bij een zandweggetje, aan beide kanten omzoomd met prachtige orchideen, palmbomen... onee, met afval, stenen, troep en aftanse kippen. Voor een grote poort stopten we. Hier was het. Ja. Na veel en lang kloppen bleken de mensen binnen eindelijk te begrijpen dat de honden niet zomaar aan het blaffen waren. De poort ging open en een klein Chinees vrouwtje heette me welkom op een binnenplaats met een soort Hondenkennel. Ja, Animal Rescue was een NGO met weinig financiele middelen was me van te voren verteld, en een douche kon je ook niet nemen in mijn accomodatie. Fine with me, ik red me wel. Op weg naar mijn kamer werd ik met veel enthouisasme onthaald door Georgie, een Engels meisje uit Manchester. Ze zat hier al sinds woensdag (moment van mijn arriveren was vrijdag) en sinds die tijd geen westerse mensen meer gesproken. Onze jobdescription ging over communicatie van de doelen van de NGO, maar nu zagen we alleen maar smerige honden in een oude kennel, what's it gonna be?

Vertrek is tegek

15 kilo aan backback en 8 kilo aan rugzak. It's all there. Nu dan echt vertrek, te gek! C'est arrivé apres de chez moi.
Tot september alemaal!

Visum smisum

Alle officiele documenten zijn binnen! Vanochtend om 6 uur de trein naar Den Haag om daar in de ambassade vol verwachting een visumaanvraag in te leveren en die 2 uur later gehonoreerd zien! O yeah.